Los dobles.

Imatge de RakelFromHell

Un dia tuve un sueño...

Iba en un tren. Aunque no sabía hacia donde. Una vez arrancó, y mientras buscava asiento, me encontré con una amiga de hace mucho tiempo. Una persona que sufría de vez en cuando crisis de identidad y que parecía no encontrar nunca su camino por mucho que se empeñase en buscarlo.

Al verla, surgió la típica pregunta, "que tal todo?". En ese momento vi la tristeza en sus ojos. Veía su lucha por contener las lágrimas. Sabía porqué sufría, porque havía sufrido una gran derrota emocional. Lo sabía porque su dolor era mi dolor.

No quise preguntarle más. Y me quedé sin saber qué decir... Pero justo en ese momento, el tren empezó a tambalearse. Botava y se agitava sin control. Algo iba mal. Algo iba pero que muy mal.

Tenía miedo, y traté de avanzar en el tren colocándome en otro vagón... Pero las puertas estavan atrancadas. Entonces yo, y algún otro pasajero, intentamos ir hacia la cola del vagón. Abrimos la puerta y nos dimos cuenta que el tren aminorava la marcha porque nos acercávamos a una estación... Queríamos saltar en marcha porque la velocidad lo permitía. Había gente en esa estación, pero algo no estava bien allí.

Cuando llegamos a la estación nos dimos cuenta de que la gente que allí había iban prácticamente desnudos, con la ropa hecha jirones. Y su piel era gris, sus ojos vacíos de toda razón eran pura maldad. No eran del todo humanos, aunque quizás en algún momento lo fueran. Ellos trataron de atacarnos con uñas y dientes. Deseavan nuestra sangre. Nuestra carne. Nos odiavan.

Rápidamente volvimos dentro del tren y conseguimos mantenerlos fuera. No sé que sucedió a continuación. Pero de algun modo conseguimos salir del tren y ponernos a salvo. Atrincherados en una especie de barrio dentro de aquel mundo decadente.

Para entonces sabíamos que de algún modo irreal e incomprensible el tren había traspasado algún tipo de puerta dimensional. Estávamos en otro mundo. Un mundo triste, un mundo decadente, un mundo abandonado de toda belleza. Este mundo estava habitado por unos seres malignos, más bestias que humanos. Despiadados, aunque no muy inteligentes. Esos seres, como nos dimos cuenta más tarde, no eran otra cosa que nosotros mismos. Ese mundo estava habitado por nuestros propios dobles... pero en su forma más salvaje y oscura.

Como he dicho antes, todos los supervivientes de aquel tren estávamos atrincherados en un barrio, en una ciudad de ese mundo. Ese mundo era como el nuestro, pero más oscuro, más triste, más sucio. Pero allí estávamos nosotros. Tratando de sobrevivir en medio de toda esa locura. Con el tiempo la gente se acostumbrava al hecho de saber, que tras las trincheras, bestias despiadadas buscavan la manera de entrar y acabar con nosotros. De modo que dentro de nuestro pequeño reducto la gente empezó a continuar con la vida, con nuestra pequeña civilización. Podía ver a madres jugando con sus hijos en los portales de las casas, y otras personas desempeñando diferentes funciones para abastecer el resto. Cada uno tenía su papel y cada uno lo hacía lo mejor qué podía.

Pero yo no. Yo podía sentir la maldad de las bestias que nos acechaban. Sabía que era cuestión de tiempo que sufrieramos una incursión...

Un día sucedió algo. Al principio todos estávamos completamente unidos en nuestra desdicha, en lo irreal de la situación. Pero lógicamente, como buenos humanos que somos, empezó la discordia entre nosotros mismos. La incapacidad de utilizar la comunicación y la experiencia para encontrar soluciones. Habían dos hombres, y uno de ellos empezó a odiar al otro. Tenía envidia o algun tipo de mezquino sentimiento parecido. Yo presencié toda la escena, aunque no podía hacer nada.

La cosa fue así. Ellos dos estavan solos. Estavan discutiendo. De pronto se contorsionó de dolor el rostro del hombre embidiado... Le estava dando un ataque al corazón. Al hombre envidioso, al darse cuenta de la situación, se le iluminó la mirada. ¡Qué suerte tan repentina! Iba a deshacerse de él y ni siquiera tendría que mancharse las manos. El envidiado le pedía ayuda, pero el envidioso sonriendo se dio la vuelta y se marchó.

El envidiado jadeava, sufría enormemente, sabía que iba a morir!! Pero casualmente, el ataque fue remitiendo y empezó a recuperar el ritmo normal de su respiración poco a poco. Parecía que al fin y al cabo este no iba a ser su día. Entonces lo sentí. Sentí el hedor de un mal desprovisto de toda razón. Sentí que él estava ahí.

Era su doble. Su lado más oscuro. Todo lo más innefable de su ser hecho carne. Entrava lentamente en la habitación. Y el hombre envidiado estava todavía demasiado débil para tratar de pedir ayuda o escapar. La bestia havía venido a por él. Aquel ser estava totalmente deformado. Su piel reseca i gris parecía a punto de quebrarse en cualquier momento. Su mandíbula, desproporcionadamente alargada, como si quisiera formar un morro, estava coronada por una hilera de grandes dientes cuadrados i afilados. Totalmente desordenados y ennegrecidos. Sucios como todo él, imposibles de cubrir por unos labios negros y agrietados que a su vez se retraían de forma permanente sobre sus purulentas encías. La carne de sus mejillas estava rota. Como si la mutación hubiera sido súbita iy no hubiera tenido tiempo de darse de sí. A través de esas roturas en su cara podían verse músculos, huesos, nervios y tendones de la mandíbula. Su craneao, pequeño en comparación de sus mandíbulas, estava salpicado por llagas y desiguales mechones de pelo fino y enmarañado.

Ese ser parecía estar totalmente desnutrido. Era raquítico, se podian contar sus costillas a través de su ropa desgarrada, además en algunos puntos, el hueso aparecía a través de la piel y el músculo. Sus extremidades y dedos eran desmesuradamente largos, y sus dedos, callosos y torpes, tenian unas uñas que eran más bien garras, negras y desportilladas.

Alguno podría haver pensado que se trataría de un zombi. Pero no lo era, de algun modo, al mirarlo sabías perfectamente que era el doble, el lado más oscuro, del hombre envidiado. Así de oscuro era su otro yo... Y lo deseaba. Lo deseaba a ÉL. Deseaba destruirlo como lo peor de nosotros trata de destruir todas nuestras virtudes para convertirnos en esclavos de la desidia, de la mentira, de la envidia, de todos esos sentimientos que mata todo lo bueno que hay en uno/a.

El envidiado no podía escapar y lo sabía. La bestia se abalanzó sobre él, y tras un breve forcejeo lo tumbó sobre sus espaldas impidiendo que se moviera con su propio peso. Sus escuálidos músculos resultaron poseer una gran fuerza. En un suspiro el hombre le preguntó que porqué deseava tanto su muerte. La bestia sonrió... o almenos hizo una mueca que parecía una sonrisa, y le contestó;

- Porque te odio. Te odio porque tu me odias. Te odio porque tu deseas anularme. Te odio porque tu eres lo que yo jamás seré. Te odio porque seré el único.

Entonces, la bestia le besó una mejilla. En realidad lo amaba tanto como lo odiaba. Le giró suavemente la cara, y entonces, mordió su otra mejilla con las mandíbulas totalmente abiertas y con toda la fuerza que pudo. Le arrancó la cara vivo. Y excitado por la sangre y el dolor de su presa continuó mordiendo y mordiendo y mordiendo, hasta que acabó con él.

Esa incursión consiguió poner a todos mis semejantes alerta por un tiempo. Se dieron cuenta que cada bestia buscava su doble para destruirlo.

Un día ocurrió algo realmente excepcional. Lo mejor que me había ocurrido desde que empezó toda esa locura. No sé porqué no lo había visto antes, pero un día, apareció. Estava alguien en quien confiava plenamente. Alguien a quien quería, respetava y admiraba. Mi amigo. Mi auténtico amigo. Él estaba ahí y yo hasta ahora no lo había visto!!! Me alegré tanto que salté sobre él!!! Lo abracé, lo besé y lloré de alegría. ¡Como es possible tener tanta suerte en medio de tanta desdicha y decadencia!

Hablamos y nos reímos. Era la primera vez que sonreía en mucho tiempo. Pero luego me di cuenta de que ahí había alguien más. Me giré para ver quien era. Y para mi sorpresa me encontré con alguien que era prácticamente igual que él!!! Digo prácticamente porque había algo claramente diferente. Ese otro, tenía una mirada y una pose diferente. Era su doble, su doble oscuro... pero no estava deformado, ni intentava destruirlo. Sencillamente estaba dotado de una picardía extraña. Como si fuera un espiritu burlón que disfrutaba engañando y haciendo bromas pesadas a los mortales. Pero que jamás hacía ningún daño totalmente irreparable.

Ese era su lado más oscuro. Un ser dotado de inteligencia y capaz de insinuarse a su mejor amiga que no deseaba en realidad solo por ver su reacción. Era extraño, porque era incluso divertido aquel ser!

Entonces me di cuenta que no todas las bestias, aunque sí la mayoría, eran bestias deformadas y malvadas. Habían diferentes grados de oscuridad en ellas. Aunque como he dicho, la mayoría eran simples bestias con una mínima inteligencia pero dotadas de una gran fuerza física.

Pronto nos dimos cuenta, que acompañados por su doble, podíamos pasearnos entre las bestias sin ser atacados... El peligro más imminente residía en tu propio doble.

Había algo que me preocupaba y me quitaba el sueño...

Jamás encontré mi doble. No sé qué grado de oscuridad lo dominaba. Y lo que más me aterraba, no era enfrentarme a él y destruirlo o ser destruida por ella, mi doble. Sinó darme cuenta hasta que punto esa parte de mi misma estaba deformada...

Jamás encontré a mi doble... aunque sin duda alguna, me estaría esperando en algún lugar.

Siento las faltas de ortografía. Habitualmente escribo en catalán y no os podeis imaginar la de veces que he tenido que repasar este escrito para no meter cagadas garrafales.

Por mi parte solo deciros que sigo buscando mi lado más oscuro, para saber como soy, para saber a que me enfrento.

RakelFromHell – Div, 11/03/2005 – 18:56

Opcions de visualització dels comentaris

Escull com vols veure els comentaris i clica 'Desar Opcions' per activar els canvis.

Me gusta. -- Debes evitar l

Imatge de trukulo

Me gusta.
--
Debes evitar las habas - Pitágoras

trukulo – Div, 11/03/2005 – 21:59

Gracias :) Estoy contenta por

Imatge de RakelFromHell

Gracias Somriure Estoy contenta porque almenos he conseguido acabar mi relato. Siempre empiezo i nunca los acabo. No sé si es muy bueno o muy simple pero almenos me alegro de haber empezado algo i acabarlo.

Te prometo que evitaré las habas Riure

RakelFromHell – Dis, 12/03/2005 – 10:05

A mi també m´ha agradat mol

Imatge de lalas

A mi també m´ha agradat molt, a veure si en poses algún més

lalas – Diu, 20/03/2005 – 17:38

Hola Rakel! Te felicito por

Imatge de Darkana

Hola Rakel!
Te felicito por tu relato. Te animo a que sigas escribiendo, ya que lo haces muy bien.

Darkana – Dim, 23/03/2005 – 00:54

Vaig pensar en penjar un altr

Imatge de RakelFromHell

Vaig pensar en penjar un altre somni... Però de fet no tenia cap finalitat en sí. Només era una història típica sobre un segrest per un psicòpata (la segrestada era jo), a una mansió plena de cadàvers i una vella alimentada per despulles humanes.

La diferència a les altres històries es que jo la vaig viure tan vívidament com si fos real... estic malalta?? Vull dir, tots teniu somnis de mort, depravació i destrucció, oi?¿

RakelFromHell – Dis, 30/07/2005 – 01:26

Comenta, afegeix informació o fes una correció sobre això.

*
*
The content of this field is kept private and will not be shown publicly.

*

  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Els tags HTML no son permesos
  • Link to content on this site using [title|text].
  • Textual smileys will be replaced with graphical ones.