Los dobles.
Un dia tuve un sueño...
Iba en un tren. Aunque no sabÃa hacia donde. Una vez arrancó, y mientras buscava asiento, me encontré con una amiga de hace mucho tiempo. Una persona que sufrÃa de vez en cuando crisis de identidad y que parecÃa no encontrar nunca su camino por mucho que se empeñase en buscarlo.
Al verla, surgió la tÃpica pregunta, "que tal todo?". En ese momento vi la tristeza en sus ojos. VeÃa su lucha por contener las lágrimas. SabÃa porqué sufrÃa, porque havÃa sufrido una gran derrota emocional. Lo sabÃa porque su dolor era mi dolor.
No quise preguntarle más. Y me quedé sin saber qué decir... Pero justo en ese momento, el tren empezó a tambalearse. Botava y se agitava sin control. Algo iba mal. Algo iba pero que muy mal.
TenÃa miedo, y traté de avanzar en el tren colocándome en otro vagón... Pero las puertas estavan atrancadas. Entonces yo, y algún otro pasajero, intentamos ir hacia la cola del vagón. Abrimos la puerta y nos dimos cuenta que el tren aminorava la marcha porque nos acercávamos a una estación... QuerÃamos saltar en marcha porque la velocidad lo permitÃa. HabÃa gente en esa estación, pero algo no estava bien allÃ.
Cuando llegamos a la estación nos dimos cuenta de que la gente que allà habÃa iban prácticamente desnudos, con la ropa hecha jirones. Y su piel era gris, sus ojos vacÃos de toda razón eran pura maldad. No eran del todo humanos, aunque quizás en algún momento lo fueran. Ellos trataron de atacarnos con uñas y dientes. Deseavan nuestra sangre. Nuestra carne. Nos odiavan.
Rápidamente volvimos dentro del tren y conseguimos mantenerlos fuera. No sé que sucedió a continuación. Pero de algun modo conseguimos salir del tren y ponernos a salvo. Atrincherados en una especie de barrio dentro de aquel mundo decadente.
Para entonces sabÃamos que de algún modo irreal e incomprensible el tren habÃa traspasado algún tipo de puerta dimensional. Estávamos en otro mundo. Un mundo triste, un mundo decadente, un mundo abandonado de toda belleza. Este mundo estava habitado por unos seres malignos, más bestias que humanos. Despiadados, aunque no muy inteligentes. Esos seres, como nos dimos cuenta más tarde, no eran otra cosa que nosotros mismos. Ese mundo estava habitado por nuestros propios dobles... pero en su forma más salvaje y oscura.
Como he dicho antes, todos los supervivientes de aquel tren estávamos atrincherados en un barrio, en una ciudad de ese mundo. Ese mundo era como el nuestro, pero más oscuro, más triste, más sucio. Pero allà estávamos nosotros. Tratando de sobrevivir en medio de toda esa locura. Con el tiempo la gente se acostumbrava al hecho de saber, que tras las trincheras, bestias despiadadas buscavan la manera de entrar y acabar con nosotros. De modo que dentro de nuestro pequeño reducto la gente empezó a continuar con la vida, con nuestra pequeña civilización. PodÃa ver a madres jugando con sus hijos en los portales de las casas, y otras personas desempeñando diferentes funciones para abastecer el resto. Cada uno tenÃa su papel y cada uno lo hacÃa lo mejor qué podÃa.
Pero yo no. Yo podÃa sentir la maldad de las bestias que nos acechaban. SabÃa que era cuestión de tiempo que sufrieramos una incursión...
Un dÃa sucedió algo. Al principio todos estávamos completamente unidos en nuestra desdicha, en lo irreal de la situación. Pero lógicamente, como buenos humanos que somos, empezó la discordia entre nosotros mismos. La incapacidad de utilizar la comunicación y la experiencia para encontrar soluciones. HabÃan dos hombres, y uno de ellos empezó a odiar al otro. TenÃa envidia o algun tipo de mezquino sentimiento parecido. Yo presencié toda la escena, aunque no podÃa hacer nada.
La cosa fue asÃ. Ellos dos estavan solos. Estavan discutiendo. De pronto se contorsionó de dolor el rostro del hombre embidiado... Le estava dando un ataque al corazón. Al hombre envidioso, al darse cuenta de la situación, se le iluminó la mirada. ¡Qué suerte tan repentina! Iba a deshacerse de él y ni siquiera tendrÃa que mancharse las manos. El envidiado le pedÃa ayuda, pero el envidioso sonriendo se dio la vuelta y se marchó.
El envidiado jadeava, sufrÃa enormemente, sabÃa que iba a morir!! Pero casualmente, el ataque fue remitiendo y empezó a recuperar el ritmo normal de su respiración poco a poco. ParecÃa que al fin y al cabo este no iba a ser su dÃa. Entonces lo sentÃ. Sentà el hedor de un mal desprovisto de toda razón. Sentà que él estava ahÃ.
Era su doble. Su lado más oscuro. Todo lo más innefable de su ser hecho carne. Entrava lentamente en la habitación. Y el hombre envidiado estava todavÃa demasiado débil para tratar de pedir ayuda o escapar. La bestia havÃa venido a por él. Aquel ser estava totalmente deformado. Su piel reseca i gris parecÃa a punto de quebrarse en cualquier momento. Su mandÃbula, desproporcionadamente alargada, como si quisiera formar un morro, estava coronada por una hilera de grandes dientes cuadrados i afilados. Totalmente desordenados y ennegrecidos. Sucios como todo él, imposibles de cubrir por unos labios negros y agrietados que a su vez se retraÃan de forma permanente sobre sus purulentas encÃas. La carne de sus mejillas estava rota. Como si la mutación hubiera sido súbita iy no hubiera tenido tiempo de darse de sÃ. A través de esas roturas en su cara podÃan verse músculos, huesos, nervios y tendones de la mandÃbula. Su craneao, pequeño en comparación de sus mandÃbulas, estava salpicado por llagas y desiguales mechones de pelo fino y enmarañado.
Ese ser parecÃa estar totalmente desnutrido. Era raquÃtico, se podian contar sus costillas a través de su ropa desgarrada, además en algunos puntos, el hueso aparecÃa a través de la piel y el músculo. Sus extremidades y dedos eran desmesuradamente largos, y sus dedos, callosos y torpes, tenian unas uñas que eran más bien garras, negras y desportilladas.
Alguno podrÃa haver pensado que se tratarÃa de un zombi. Pero no lo era, de algun modo, al mirarlo sabÃas perfectamente que era el doble, el lado más oscuro, del hombre envidiado. Asà de oscuro era su otro yo... Y lo deseaba. Lo deseaba a ÉL. Deseaba destruirlo como lo peor de nosotros trata de destruir todas nuestras virtudes para convertirnos en esclavos de la desidia, de la mentira, de la envidia, de todos esos sentimientos que mata todo lo bueno que hay en uno/a.
El envidiado no podÃa escapar y lo sabÃa. La bestia se abalanzó sobre él, y tras un breve forcejeo lo tumbó sobre sus espaldas impidiendo que se moviera con su propio peso. Sus escuálidos músculos resultaron poseer una gran fuerza. En un suspiro el hombre le preguntó que porqué deseava tanto su muerte. La bestia sonrió... o almenos hizo una mueca que parecÃa una sonrisa, y le contestó;
- Porque te odio. Te odio porque tu me odias. Te odio porque tu deseas anularme. Te odio porque tu eres lo que yo jamás seré. Te odio porque seré el único.
Entonces, la bestia le besó una mejilla. En realidad lo amaba tanto como lo odiaba. Le giró suavemente la cara, y entonces, mordió su otra mejilla con las mandÃbulas totalmente abiertas y con toda la fuerza que pudo. Le arrancó la cara vivo. Y excitado por la sangre y el dolor de su presa continuó mordiendo y mordiendo y mordiendo, hasta que acabó con él.
Esa incursión consiguió poner a todos mis semejantes alerta por un tiempo. Se dieron cuenta que cada bestia buscava su doble para destruirlo.
Un dÃa ocurrió algo realmente excepcional. Lo mejor que me habÃa ocurrido desde que empezó toda esa locura. No sé porqué no lo habÃa visto antes, pero un dÃa, apareció. Estava alguien en quien confiava plenamente. Alguien a quien querÃa, respetava y admiraba. Mi amigo. Mi auténtico amigo. Él estaba ahà y yo hasta ahora no lo habÃa visto!!! Me alegré tanto que salté sobre él!!! Lo abracé, lo besé y lloré de alegrÃa. ¡Como es possible tener tanta suerte en medio de tanta desdicha y decadencia!
Hablamos y nos reÃmos. Era la primera vez que sonreÃa en mucho tiempo. Pero luego me di cuenta de que ahà habÃa alguien más. Me giré para ver quien era. Y para mi sorpresa me encontré con alguien que era prácticamente igual que él!!! Digo prácticamente porque habÃa algo claramente diferente. Ese otro, tenÃa una mirada y una pose diferente. Era su doble, su doble oscuro... pero no estava deformado, ni intentava destruirlo. Sencillamente estaba dotado de una picardÃa extraña. Como si fuera un espiritu burlón que disfrutaba engañando y haciendo bromas pesadas a los mortales. Pero que jamás hacÃa ningún daño totalmente irreparable.
Ese era su lado más oscuro. Un ser dotado de inteligencia y capaz de insinuarse a su mejor amiga que no deseaba en realidad solo por ver su reacción. Era extraño, porque era incluso divertido aquel ser!
Entonces me di cuenta que no todas las bestias, aunque sà la mayorÃa, eran bestias deformadas y malvadas. HabÃan diferentes grados de oscuridad en ellas. Aunque como he dicho, la mayorÃa eran simples bestias con una mÃnima inteligencia pero dotadas de una gran fuerza fÃsica.
Pronto nos dimos cuenta, que acompañados por su doble, podÃamos pasearnos entre las bestias sin ser atacados... El peligro más imminente residÃa en tu propio doble.
HabÃa algo que me preocupaba y me quitaba el sueño...
Jamás encontré mi doble. No sé qué grado de oscuridad lo dominaba. Y lo que más me aterraba, no era enfrentarme a él y destruirlo o ser destruida por ella, mi doble. Sinó darme cuenta hasta que punto esa parte de mi misma estaba deformada...
Jamás encontré a mi doble... aunque sin duda alguna, me estarÃa esperando en algún lugar.
Siento las faltas de ortografÃa. Habitualmente escribo en catalán y no os podeis imaginar la de veces que he tenido que repasar este escrito para no meter cagadas garrafales.
Por mi parte solo deciros que sigo buscando mi lado más oscuro, para saber como soy, para saber a que me enfrento.















Comentaris recents
thank you super in "Concert REDIMONI + RATZIA (24 de Febrer a Barcelona)"
bola de putos in "Etilic onanistic ritual (by Gabriel) con el apoyo moral de Simphony X"
titiiiiiii!!!! in "Ciutadans de segona (B)"
yo dentro de 2 meses, en in "Extremoduro (personal)"
excelente crÃtica, muy in "Empire's Equilibrium of Batman, an American Psycho Machinist"
wtf? gnulinux es pa in "Macho, macho, geek"
ERES EL MEJOR JUGADOR DEL in "Ronaldinho de mi vida"
Ja està grà cies, m'havia in "Ciutadans de segona (B)"
hola ronaldinho sabes eres in "Ronaldinho de mi vida"
Em sembla que el video no in "Ciutadans de segona (B)"